ورطه

سکوت 5

حامد حبیبی — Sat, 04 Feb 2012 14:15:00 GMT

امروز چیزی در من زیادی است

یک روز بوده ام و کسی نفهمیده است

یک بوسه ربوده ام و کسی نفهمیده است

یا شاید

دیشب که خواب بودم

دستی پتویی به رویم کشیده است

حتا اگر پتو واژه ای شاعرانه نباشد

و است ها زیادی باشند

باز هم

امروز چیزی در من زیادی است

سکوت 4

حامد حبیبی — Sat, 04 Feb 2012 14:06:02 GMT

بادبادک ات می شوم

بریده نخ

دیگر هر نقطه در آسمان

برای ات

منم

سکوت 3

حامد حبیبی — Sat, 04 Feb 2012 14:03:09 GMT

چه حیف

که خواب بودی

وقتی من ساده بودم

چه حیف

که نشسته بودی

وقتی من ایستاده بودم

چه حیف

که ایستاده بودی

وقتی من افتاده بودم

چه حیف آن دم نبودی

که من چرند نه...شعر می سرودم

سکوت 2

حامد حبیبی — Sat, 04 Feb 2012 13:54:06 GMT

چه کیفی دارد

نشستن میان پشت بام ها

زیر یک آسمان، رنگ آبی

در روزی که باد بر لباس های دختر همسایه می وزد

و ظهر جمعه بی آن که بخواهد

مدام کش می آید

سکوت 1

حامد حبیبی — Sat, 04 Feb 2012 13:46:19 GMT

کاش ایده ای برای عشق داشتم

تندیسی شاید

یا درختی

و در باغچه می کاشتم

اینگونه شاید

بر می خاستم

و پرده را کنار می زدم

نوشتن نوشتن را می کشد یا حالا به همه حق می دهم.

حامد حبیبی — Thu, 02 Feb 2012 14:00:45 GMT

نوشتن یک شور عاشقانه است یا همچین چیزی بود که خسرو شکیبایی در یکی از آخرین فیلم های قابل دیدن مهرجویی گفت. حالا به خودت نگاه می کنی و می بینی از اولی تنها مزه ای زیر زبانت مانده از دومی خاطره ای.

خودت را گول می زنی فکر می کنی هر نوشتن یا هر کار در ارتباط با ادبیات تو را زنده نگه می دارد در زمانه ای که داستان ها معلوم نیست به سرانجامی برسد می خواهی باشی و خودت را به کشتن می دهی و چاهت را می خشکانی، برای هر ماهنامه و هفته نامه و روزنامه ای می نویسی، انتشارات می زنی و کتاب عامه پسند چاپ می کنی، مسوول صفحه ی ادبی می شوی و تو که پدیده ی داستان نویسی بودی و همه ی جایزه ها را درو کرده بودی خاموش می شوی، تله فیلم می نویسی و آدم با دیدن نامت بر روی جلد فیلم در بقالی مات می ماند، کلاس داستان نویسی بر پا می کنی، داور ادبی می شوی، ویراستاری می کنی، ترجمه می کنی و دست آخر یک چیز در تو می میرد، نوشتن.

زندگی خرج دارد اما نویسنده هایی که این کارها را می کنند ( از جمله خودم) هدف شان پول نیست که اگر این کاغذپاره های چرک را برای شان جلوه ای بود این گروه به این راه نمی آمدند. هدف بودن است، ثابت کردن است که نوشتن کار ماست که خواست ماست که بدون آن حال مان بد است اما چقدر می توان نوشت و نوشت و حرف شنید و کاری نکرد. نویسنده به اطراف نگاه می کند. نمی تواند دلار بخرد و بفروشد. نمی تواند کارهای چرت مهندسی کند. نمی تواند بقالی یا فست فود بزند و اولین نیاز بشری را برآورده کند و شرافتمندانه ترین راه را کارهای مربوط به ادبیات می داند و در سیکل باطل نابودی می افتد.

تک کتاب خوب کم نخوانده ایم که معلوم نیست نویسنده اش چه شده، حالا می فهمم چه شده. بریده. زده خودش را نابود کرده. فقط همین.

در صحنه ای از فیلم تاریخ جهان مل بروکس در اوج فقر در پاریس کسی ایستاده در بازار و هیج می فروشد. هیچ می فروشیم و ناگهان می بینیم هیچ شده ایم.

به عنوان کسی که فکر می کرد هر نوع نوشتن نوشتن است تنها می توانم بر استقامت و بزرگی انسانهایی چون دولت آبادی، گلشیری، احمد محمود، نیما و ... درود بفرستم و به احترام رنج هایی که کشیده اند و زخم زبان هایی که شنیده اند مدتی سکوت کنم.

------------------------

پوزش: مجله ی تجربه مطلبی از این حقیر که از گزیده شدن درس نمی گیرم را به عنوان داستان چاپ کرده از طرف خودم از تمام دوستداران داستان و آن هایی که داستان برای شان محترم است پوزش می خواهم. آن مطلب تنها یک مطلب طنز است که از من خواسته بودند و متاسفانه آقایان فرق داستان و مطلب و مقاله را نمی دانند.

اندر دور تسلسل جفنگیات

حامد حبیبی — Sat, 21 Jan 2012 11:53:40 GMT

یک نفر آن سر دنیا از گرما لباس اش را در می آورد، هموطنان عزیز در اقصی نقاط این کره ی خاکی خواب زمستانی از سرشان می پرد:

نفر اول: گه خوردی گرمته! پس حالا که اینطوره بپر تو استخر آبروی هفت هزار ساله ی یک قوم را به باد بده.

نفر دوم: تو که می گی گه خوردی، تو اصلا چیزی از آزادی فردی می دونی؟ گه خوردی که نمی دونی!

نفر سوم: شما دو نفر چه گهی دارین می خورین؟ جای این کارها بیاین عکس ها رو دانلود کنیم تا فیلِ کلمه ی (( گُل )) را تر نکرده اند. اصلا حالا که اینطور شد من شاکی ام. به من ظلم شده. از حالا به بعد واژه هایی که در آنها کلمات گ.ل، شیف.تگی و غیره باشد را نمی شود سرچ کرد. اصلا من همین الان دوست داشتم قائم مقام ف.راه.ان.ی را سرچ کنم تا از خدمات این مرد بزرگ آگاه شوم. حالا چه خاکی به سرم بریزم! خانوم محترم چرا اون موقع که گرمت بود به ما بدبخت ها فکر نکردی؟ حالا به فکر ما نبودی لااقل مراعات کسوت قائم مقام رو می کردی؟ دست کم دلت برای امیرکبیر می سوخت.

نفر چهارم: ای نفر سوم! تو از همان هایی هستی که آن سال فیلم آن خانوم هنرپیشه را دانلود کردی؟ خاک بر سرت که دلت به آن فیلم بی کیفیت خوش بود؟ تازه صدا هم نداشت!

نفر پنجم: همه خفه!

نفر ششم: من خفه نمی شم. این...این زن، این آقا، فک و فامیلاشون دست به یکی کردن که من این خانومو طلاق بدم. این زن ( خودتو بپوشون)حق منه، سهم منه، عشق منه. طلاق نمی دم. نمی دم.

نفر هفتم: وایستا منم میام. آهای! مردم حق نشناس! من دارم از اینجا می رم. شماره ی پروازم 714 است و سه شنبه ساعت بیست و دو و پانزده دقیقه پرواز دارم. سی کیلو هم می تونم با خودم بار ببرم. تو رو خدا نیاین فرودگاه بدرقه ام کنین که تصمیم ام عوض نمی شه. گز و باقلوا و پشمک هم نیارین که ازشون متنفرم. تا خرخره هم کوبیده می خورم که دیگه هیچ حسرتی نداشته باشم. من رفتم. ای کسانی که قدر مرا ندانستید! دارم می رم! یعنی اگر بتوانم این چمدان لعنتی را ببندم می رم. بدرود. هیچ حسرتی هم ندارم. از درکه و دربند هم بدم میاد.

نفر هشتم: ای نفر هفتم! خیلی بی ذوقی! این همه ور زدی چرا اشاره ای به بی لباس بودن اون خانوم هنرپیشه نکردی؟

نفر نهم: خب من اشاره می کنم. به عنوان یک نفر ساکن منظومه ی شمسی الان دوست دارم برم زیر گل.

نفر دهم: خب، برو. کسی جلوتو نگرفته. آزادی یعنی همین.

نفر یازدهم، دوازدهم و سیزدهم: شماها از آزادی چی می دونین؟ اولین نفری که می دونست من بودم، آخرین نفر هم من بودم، وسطی هم من بودم. برای همین هم سه نفرم.

نفر چهاردهم: باعث و بانی گرانی و بی ثباتی نرخ ارز همین خانومه. تف به روت بیاد! با اون هیکل ریغونه ات! نون نخوردی تو!

نفر پانزدهم: خودشیفته جان! دستت درد نکند کاری کردی که موضوع خانه ی سینما شد آخرین خبر سینمایی، اگر فرهادی هنگام دریافت جایزه ی گولدن گلاب با پیمان معادی و م.دونا رو سن وسطی بازی می کرد نمی توانست اینطور تیتر یک بشود.

نفر عباس معروفی ام: من با تمام طول و عرض و ارتفاع و ضخامت و وتر و قطر و شعاع و عمقم در کنارت ایستاده ام.

نفر شانزدهم: عباس آقا! با تمام احترامی که برای طول و عرض و ارتفاع و ضخامت شما قائلم باید بگم دروغ نگو. من کنارش وایستادم.

نفر هفدهم: نخیر. اونی که ایستاده منم.

نفر هجدهم: منم اسپارتاکوس.

نفر نوزدهم:....

راوی: هیچ دقت کردید قحطی تیغ ژیلت شده و کم کم داریم شبیه انسان های اولیه می شیم. بنده از همین جا اعلام می کنم هرکس خواست لباس بپوشد بپوشد، هرکس خواست دربیاورد بیاورد، هرکس خواست دامن بپوشد بعد روی دستهایش راه برود برود، هرکس خواست عکس دل و روده اش را از یک بالون تبلیغاتی آویزان کند بکند، اصلا آزاد است م..ایو دو تیکه بپوشد سر ظهر برود وسط وال استریت عربده بزند یا به عضو شریفش ساعت ببندد بعد عکس اش را بگذارد توی صفحه ی فیس بوکش. فقط اگر خواست بیاید این طرف قربون دستش یک بسته چهارتایی تیغ ژیلت سوغاتی بیاورد تا یک عمر دعایش کنم.

پایان

مرگ دادزن ها

حامد حبیبی — Fri, 13 Jan 2012 13:06:38 GMT

نمی خواستم حرفی در مورد مطلب ((خاطرات یک دادزن)) همشهری داستان بزنم. اما ای میل ها و کامنت ها وادارم کرد برای آگاهی کسانی که خاطرات آن چند دادزن را دنبال می کردند بنویسم که مسوولان مجله (همشهری داستان) مرگ آنها را خواسته بودند. وقتی تازه شخصیت ها جمع شده بودند و خواننده ها آنها را شناخته بودند با یک ای میل ساده از من خواستند که در شماره آینده بساطم را از مجله وزین شان جمع کنم. من هم که در مقابل ارباب خرسی ها کاری از دستم ساخته نبود اطاعت کردم. خیلی احساساتی می شود ولی اشک ریختم و قسمت آخر را نوشتم و برای ارباب ها فرستادم. حالا هم...این روزها که دو ماهی گذشته باید اعتراف کنم گاهی دلم برای آنتوان تنگ می شود.

چه چیزهایی برای ما جاذبه گردشگری محسوب می شود؟ یا خاطرات توریست قانع

حامد حبیبی — Sat, 07 Jan 2012 12:38:05 GMT

از آنجایی که وضع اقتصاد دنیا خرابست و فقط ما وضع مان توپ است و صنعت گردشگری کهکشان راه شیری تمام هم و غمش را گذاشته ما را جذب کند گفتیم چیزهایی را که برای ما جذابیت محسوب می شود ذکر کنیم که خدای نکرده کشورهای مقروض از شکم زن و بچه هایشان نزنند خرج گردشگر ایرانی کنند باعث خجالت شود.

1. سریع بالا آمدن صفحه ی اصلی یاهو ( تا سه دقیقه سریع محسوب می شود.)

2. پله برقی و کف لغزان که یک دکمه قرمز هم انتهایش باشد. ( وسوسه ی فشار دادن دکمه قرمزه برای بسیاری از هموطنان هیجان آورتر از سوارترن هوایی شدن است.)

3. تماشای مقوایی که رویش نوشته باشند sale یا ایندیریم یا تنزیلات پشت ویترین مغازه ها. ( این نوشته ها خودش لذتبخش است اصلا لزومی ندارد که واقعا حراج باشد.)

4. چند بوتیک درندشت که اجناس ارزان و بنجل چینی بفروشند. ( کیفیت اجناس اصلا مهم نیست. مگر سوغاتی کیفیت می خواد؟ سوغاتی باید تا زمانی که می دیش دست طرف دوام داشته باشد که محققان چینی به این مهم نائل شده اند.)

5. استخر داشتن هتل ( اصلا مهم نیست آب داشته باشد چون هموطنان قرارست کت و شلوار بر تن و جوراب پاریزین به پا کنارش عکس بیندازند.)

6. در تبلیغات هتل قید شود (( تضمین می کنیم شما در طول اقامت با هیچ هموطنی روبرو نشوید.)) ( ایرانی مار ببیند اینطور جا نمی خورد که بییند یک نفر دارد دور و برش فارسی حرف می زند.)

7. ایجاد چند (( ترین)) در کشور مورد نظر مانند: بلندترین دسته خر دنیا، بوگندو ترین خیابان دنیا، بی آب و علف ترین پارک دنیا، بد صداترین گوینده نام ایستگاه متروی دنیا، دوبی ترین بازار دنیا، احمقانه ترین سمبل شهری دنیا تا عزیزان هموطن باهاش عکس بیندازند. ( کلا یک چیزی هوا کنند که عزیزان باهاش عکس بیندازند چون واضح و مبرهن است که عکس و فیلم سفر مهمتر از خود سفرست چون در سفر که قوم و خویش و در و همسایه و فامیل های دسته دیزی و کسبه محل و شمسی خانوم و عباس آقا همراه آدم نیستند. )

8. ساخت و نصب چند تابلوی نئون مک دونالد، کی اف سی، پیتزا هات و برگر کینگ هرجایی که شد. ( تحقیقات نشان داده دیدن این تابلوها و رد شدن از زیرشان اثرات درمانی دارد. حتا گزارش شده یک هموطن که ورم پروستات داشت با دیدن تابلوی مک دونالد حواسش پرت شد رفت زیر ماشین.)

9. پر کردن مینی بار اتاق هتل از اشربه و اطعمه و خارخاسک و چوب شور. ( مهم نیست که تاریخ مصرف گذشته باشند چون قرار نیست خورده شوند. پول دادن بابت چیزهای داخل یخچال اصلا تعریف نشده، طرف هزار دلار خرج خریدن گل مصنوعی و پوشک از خارجه می کند ولی اگر بچه اش دست بزند به این چوب شورها دعوایش می کند، آن را از دست بچه می کشد و با احترام سر جایش می گذارد. کلا ایرانی عادت ندارد برود سر یخچال غریبه.)

10. تهیه چند ون که در ساعات خاص افراد را رایگان از هتل ببرند هرجا. ( جاش مهم نیست فقط مجانی باشد. مثلا ببرند قبرستان ابوظبی سر قبر ماهیگیر فداکار یا مثلا ببرند بیست کیلومتر خارج شهر تماشای سوله ی عرضه مستقیم کالا یا ببرند محل احداث بلندترین چیز دراز دنیا.)

11. تهیه یک ضبط دو کاسته و یک لنج و نوار کاست آرش و شهرام صولتی به عنوان کشتی کروز

12. ساخت چند مرکز خرید که اجناسش را از بازار تهران و کوچه مروی تامین کنند. طرف سس خرسی و دم کنی و سیخ کباب و سوهان لقمه را در کرفور ببیند می خرد، بار می کند می آورد ایران.

13. لبخند متصدیان هتل از مسوول پذیرش تا نظافتچی اتاق چنان گردشگر ایرانی را از خود بیخود می کند که تاج محل و دیوار چین نمی تواند چنین تاثیری بگذارد. (البته این عزیزان می توانند لبخند هم نزنند همین قدر که زیر لبی فحش مادر نمی دهند یا خودکار را پرت نمی کنند سمت مشتری هتل گردشگر هموطن ما احساس عزت و احترام می کند.)

14. تماشای نمایشگر زمان انتظار برای اتوبوس و مترو و زمان گرفتن برای چک کردن صحت آن ( نمی دانید عیشی که آدم از رسیدن اتوبوس اجنبی سر وقت معین می برد چه اندازه است! انگار یک شام خورده باشی تو رستوران طبقه ی فلانم برج ایفل.)

15. خندیدن در مکانی عمومی و عدم چرخیدن سرها به سمت صاحب صدا. ( محققان کیف این کار را با غواصی در سواحل جزایر قناری برابر دانسته اند.)

16. عدم دیدن قیافه ی محسن حاجیلو و همه ی مجریان زن تلویزیون در طول سفر

17. دیدن عابران پیاده ای که در زمان قرمز نمی پرند وسط خیابان، رانندگانی که به خاطر حفظ جان عابرها می زنند روی ترمز، شهروندانی که فین نمی کنند روی سنگفرش پیاده رو و بعد دستشان را نمی مالند به درخت، اینها همه و همه برای ایرانی جماعت جزو جاذبه های گردشگری محسوب می شود و هیچ خرجی هم برای کشور میزبان ندارد.

آزمون چهار گزینه ای دلالی دلار

حامد حبیبی — Wed, 04 Jan 2012 13:16:02 GMT

1. شما به صرافی می رسید. روی تخته سیاه نوشته دلار 1600 تومان. دست تان را توی جیب تان کرده و پلک می زنید. حالا دلار چند تومان است؟

الف. 1700

ب. 1800

ج. 1900

د. مرگ بر آمریکا!

2. دلار به قله رسیده. بانک مرکزی می گوید تمهیداتی برای این که دلار به سلامت پایین بیاید اندیشیده. چه می شود؟

الف. دلار از آن بالا انگشت میانی اش را به تمهیدات نشان می دهد.

ب. دلار را کت بسته از قله ی مذکور پایین می آورند و از قله ی بلندتری بالا می برند.

ج. دلار کت بسته پایین می آید و در یک مصاحبه مطبوعاتی اعلام می کند که فریب حباب قیمت را خورده. حباب قیمت با چند چمدان ریال با ارزش از کشور خارج می شود. آن طرف چمدان ها را می دهد یک بطری آب معدنی می خرد و قورت قورت می خورد. بعد گرین کارتش را در می آورد و خودش را با آن باد می زند.

د. دلار از آن بالا داد می زند: بابا! چرا گیر دادین به من؟ چرا کسی نمی گه پوند شده 2500. تا کی حق کشی؟ می خواین منم مثه اون پهلوان باستانی کار قاطی کنم ببندمتون به فحش؟

3. تمهیداتی که برای پایین کشیدن قیمت دلار اندیشیده شده چیست؟

الف. گفتمان: دلار! جون مادرت بیا پایین! این تن بمیره بیا از خر شیطون پایین! شیرمو حلالت نمی کنم! کی گفته ممه رو لولو برده؟ بیا پایین مادر به قربونت بره.

ب. نفرین: الهی به زمین گرم بخوری دلار! الهی بری زیر رکود! الهی از ریال بی ارزش تر شی! زنده باشم خواریتو ببینم. یه ریال بدم یه گونی ازت بگیرم! الهی!

ج. تهدید: چنانچه دلار با زبان خوش تا فردا نفرماید پایین، ما و باقی برادران می فرماییم بالا.

د. ارعاب: بیا پایین! خوار....مادر....بیا تا چوب تو .... نکردم. الان از اون بالا میفتی کاسه ی ک...نت می شکنه هم برای خود خوار....دردسر درست می شه هم برای من.

4. شما هفته ی پیش رفته اید سفر خارجه و دو هزار دلار خرج کرده اید و فکر کرده اید خرج تان شده دو میلیون و چهارصد هزار تومان. این هفته به وطن بازگشتید و فهمیدید خرج تان شده سه میلیون و ششصد هزار تومان. چطور چنین چیزی امکان دارد؟

الف. شما یک میلیون و دویست هزار تومان در هواپیما تنقلات و پپسی کولا خریده و خورده اید شاید فشاری هم به خانوم مهماندار وارد کرده باشید که یک وقت خدای نکرده پول به کشور برنگردانید.

ب. دلار از قانون بقای ماده و انرژی پیروی نمی کند.

ج. در مورد دلار یک با یک برابر نمی باشد.

د. کارگروه کاهش قیمت دلار تمامی قوانین جبر و فیزیک و شیمی را زیر سوال برده است.

5. وینستون لایت یک شبه شده نخی صد و بیست و پنج تومن. بیست و پنج تومنی از کجا بیارم؟

الف. از سر قبر عمه ی بنده

ب. از روی زمین

ج. بسته ای بخر جونت دربیاد!

د. سیگار نکش. ورزش کن. چیزهای فیبردار بخور. لبنیات. می خوای سالها از نفس کشیدن تو سرزمین گل و بلبل و تمهیدات لذت ببری.

6. دارا سه هزار دلار دارد. دو هزار دلارش را از قرار دانه ای 1800 تومان می فروشد و هزار دلارش را هم از قرار دانه ای 1700 تومان در عالم خواهر برادری به سارا می فروشد که او هم ببرد بفروشد. سارا وقتی به صرافی محترم می رسد دلار شده از قرار دانه ای 1550 تومان.

الف. دارا خوارک...ده است.

ب. سارا خاک بر سر است.

ج. سارا حاضرست عصمتش گچی شود ولی سر مساله ی دلار ضرر ندهد.

د. سارا دلارها را نگه می دارد و یک ماه دیگر از قرار دانه ای 2000 تومان می فروشد و یک بیلاخ تمیز هم حواله می دهد به داداش بزرگترش و می شاشد به احترام به پیشکسوت.

7. شخصی دو کلیه و یک قلبش را فروخته و دلار خریده. در مورد این شخص چه می توان گفت؟

الف. آفرین

ب. احسنت

ج. برد کرده.

د. چرا به عقل ما نرسید.

8. شخصی از خانه بیرون می آید و تا صرافی می دود. این شخص:

الف. صرافی با وجدان و دونده است.

ب. دلار خر است.

ج. دلار فروش است.

د. مسوول استعلام نرخ ارز در کارگروه کاهش قیمت دلار است.

9. کدام پیشنهاد زیر برای کاهش نرخ دلار سودمندتر است؟

الف. حذف چهار پنج صفر از واحد پول کشور و نامگذاری واحد جدید به نام تومان و نامگذاری واحد خرد جدید به نام دلار به نحوی که هر 100 دلار یک تومان باشد.

ب. تصویب طرح برخورد با دلار خران به نحوی که هرکس دلار خرید به سه ماه معاشرت با حمید استیلی محکوم شود.

ج. چاپ اسکناس صد هزار دلاری مزین به عکس اوباما توسط بانک مرکزی جهت بی ارزش کردن دلار

د. چاپ تراول یک ریالی برای ریختن به سر عروس و داماد توسط بانک مرکزی جهت افزایش غرور ملی

ه. اجرای طرح پیش فروش دلار

و. هرکس دلارش را با زبان خوش تحویل بانک داد یک عدد کارت هواداری باشگاه پرسپولیس جایزه بگیرد.

ز. تغییر شعر پر مغز روبرو، خواندن آن و کف زدن با آن در مجالس پاتختی جهت پروپاگاند تبلیغاتی و تلقین مثبت به ریالمندها: دلار دلار کاشونه ماشاا.../ دلار که خیلی ارزونه ماشاا...

ص. افزایش ساعات ناهار کارگروه ثبات قیمت ارز از سه ساعت و نه دقیقه به چهار ساعت و بیست دقیقه و اهدای بن شهروند به عزیزان

خ. تصویب لایحه عدم تعطیلی سیزده فرودین و به جای آن تعطیلی چهارده فروردین در مجلس جهت همسان سازی مفهوم نحوست با کار

ظ. حذف یارانه نقدی کسانی که قصد حباب افکنی در قیمت دلار را دارند. تشخیص این امر توسط کارشناسان حباب افکن شناس یارانه آجر کن خبره بانک مرکزی انجام می شود.