آلمان بیست و چهار سال بعد

باز هم آلمان قهرمان شد. بار پیش من دوازده سالم بود و چند سالی می شد به خاطر عکس ها و پوسترهایی که مریم از تیم آلمان و شوماخر داشت طرفدار تیم آلمان شده بودم.(چند نفر لباس سبز تیم ملی آلمان غربی را یادشان هست؟) بار دیگر که آلمان قهرمان شود شصت ساله خواهم بود. دوست دارم آن زمان دور کمرم از امروز بیست سانت کمتر باشد. موهایم دو سه هزار تا بیشتر باشد. در این شغل چرندی که دارم بازنشسته نشده باشم قبلش مرا انداخته باشند بیرون توی پیاده روی منحوسی که از کنار ساختمان منحوس شرکت می گذرد. کمتر از امروز غر بزنم. یک بار در یکی از کافه های پاریس قهوه ی تلخی خورده باشم. نوبل را برده باشم ولی کلاس گذاشته باشم و جایزه را رد کرده باشم. تاریخ تمدن و پروست را یک بار خوانده باشم و این جمله ی گری لینه کر را بار دیگر به مریم بگویم که: فوتبال ورزشیست که بیست و دو نفر در آن دنبال توپ می دوند و در نهایت آلمان ها برنده می شوند.

حامد 93/4/23 چهار صبح

/ 7 نظر / 6 بازدید
دنريس استورم بورن تارگيرين از تبار اژدها

من هم اين برد تاريخي رو تبريك ميگم و ايشالا دفعه ي بعد ايتاليا قهرمان بشه... با دو تا چيز توي اين پست شديداللحن موافقم! 1.قهوه خوري تو كافه هاي پاريس 2.خوندن در جستجوي زمان از دست رفته و تاريخ تمدن! دمتون قيژ!

مینو

چه جالب امیدوارم واسه قهرمانی بعئی همه ی این اتفاق ها براتون افتاده باشه :)

جواد

این درنهایت که گری لینه کر گفته یعنی هر 24 سال؟

آرام

سلام باورت میشه رفتن به پاریس و خوندن رمان هفت هشت جلدی پروست از آرزوهای محال منه؟ بازهم مثل خیلی مطالب دیگه تون حرف دل منو زدین.پیروز باشید

پوپک

رد جایزه نوبل محشر بود!